1995 sonbaharında İSKD'nin bir üyesi Dortmund'da bulunduğu sırada, Türkiye'nin durumunu şöyle tanımlıyordu; "şiddet kültürü". Kastettiği, ülkesindeki ataerkil ve militarist toplumdu. Ortaavrupa toplumlarının aksine bu toplum, kamusal ve özel hayattaki yapısal ve kişisel şiddeti kabul etmekte ve açıkça uygulamaktadır. Baskı, işkence, cinayet, askerlik hizmeti ve savaş gibi çeşitli tezahürleriyle şiddet, bir tahakküm aracıdır.

„Şiddet kültürü" terimi Federal Almanya için de geçerlidir; ordunun varlığı üzerinde oluşmuş toplumsal mutabakat, askeri gelenekler, içselleştirilmiş ataerkil yapı, fakirlik ve zenginlik arasında çelişki burada da mevcuttur. Ama çatışkıların çözüm aracı olarak şiddet kullanımı, özellikle kamuoyu önünde reddedilmektedir. Şiddet, sadece devletin şiddet tekeli tarafından kullanılırsa meşru görülmektedir. Federal Almanya hükümeti ve Türkiye Cumhuriyeti hükümeti arasındaki ilişki de bir „şiddet kültürü" olarak tanımlanabilir. İki ülke hükümetleri, Nato ortakları olarak çeşitli askeri, ekonomik ve politik temaslarda bulunmakta ve bu temaslar, yapısal ve kişisel şiddeti üretmektedir. Bu girizgah düşüncelere, ilk kapsamlı şiddetten arınmışlık antrenmanlarının planlamasında yer verildi...

Kitabın tamamını okumak veya indirmek için buraya tıklayınız.